"Ik blijf het proberen, tot ik het kan."

Naar de top, ook zonder zicht. Voor Mads Tigchelaar (14) is dat geen droom, maar iets waar hij elke dag aan werkt. Met voetbal, judo, mountainbiken, skiën, klimmen en bergwandelingen laat hij zich door weinig tegenhouden in zijn sportieve ambities. Ook niet door zijn blindheid. Met sport verlegt hij zijn grenzen én zet hij zich in voor een bijzonder doel. Samen met zijn moeder Linda loopt hij op 18 juni de Tour du ALS om geld in te zamelen voor onderzoek naar de dodelijke zenuw-spierziekte.

Blijven proberen

Al van kleins af aan zoeken de ouders van Mads naar manieren om hem mee te laten doen met spel en sport. Vanwege zijn aandoening anoftalmie, is hij geboren zonder oogbollen en dus altijd blind geweest. Daardoor ervaart Mads zijn beperking zelden als een reden om iets niet te doen. “Mijn instelling is: ik blijf het proberen, tot ik het kan. Of totdat het tegendeel is bewezen”. Dat het vaak langzaam of in kleine stappen gaat, maakt hem niet uit. “Sinds kort ben ik met mijn ouders aan het mountainbiken op een tandem. Het is geen moeilijk parcours, maar we fietsen toch mooi samen zo’n berg op”. Zijn moeder vult aan dat op tijd om hulp vragen ook van belang is: “De ander hoeft het dan niet over te nemen, maar stapsgewijs hem de goede richting op helpen is genoeg”. Mads is blij met het doorzettingsvermogen dat hij door zijn instelling heeft opgebouwd. Door het sporten ontmoet hij andere jongeren met een visuele beperking met dezelfde houding.

Van veel sporten bestaan er al varianten voor mensen met een visuele beperking. “Als je een sport bedenkt die je kind wil beoefenen, is er waarschijnlijk al een club voor”, vertelt moeder Linda. Wel moeten ze er wat verder voor reizen dan de meeste ouders. Mads zit op een vereniging voor aangepast voetbal, maar er is bijvoorbeeld ook “blind baseball” voor kinderen. Op Multisportdagen kunnen kinderen als Mads aangepaste sporten uitproberen.

Meedoen aan reguliere sport

Mads doet ook aan sport en spel met ziende kinderen. Zo heeft hij op judo gezeten bij een vereniging in de buurt, met kinderen uit zijn wijk. Dat vraagt wel om meer voorbereiding vanuit de ouders, vertelt moeder Linda. “Je moet wat meer doorspreken met de trainers vooraf, zodat ze voorbereid zijn op zijn beperking. Maar vaak komen ze er gaandeweg achter wat werkt. Ook omdat Mads prima zelf kan vertellen wat hij nodig heeft en wat hij kan.” Om de gehele sportbeleving te hebben, attendeerde ze de coach er nog wel even op dat Mads ook gewoon kan helpen met opruimen en andere klusjes, vertelt moeder Linda met een knipoog.

In het sporten en bewegen kan Mads zijn energie kwijt, leert hij nieuwe dingen en maakt plezier. De sociale contacten die hij er aan overhoudt zijn waardevol. En het sporten bij een reguliere vereniging helpt ook het ongemak van anderen verminderen. De kinderen die met hem sportten ervaren hoeveel hij gewoon zelf kan en hoe normaal ze met hem kunnen omgaan. Voor de sfeer of voor zijn sportbeleving zegt Mads dat er geen verschil is tussen sporten met alleen teamgenoten met een visuele beperking, of een gemengd team.

Als advies aan anderen beschrijft hij zijn eigen houding: “Ik ben het gewend om een oplossing te moeten vinden als ik iets wil, wat niet zomaar lukt zonder zicht. Ik wil altijd doorzetten en het helpt dat ik erin word gestimuleerd door mijn omgeving. Dat gun ik iedereen.”