"Als ik creatief bezig ben, kan ik mijn verhaal kwijt"

Toen haar zicht achteruitging door een zeldzame tumor in de oogzenuw, veranderde het leven van Linda ingrijpend. Wat volgde was een intens medisch traject, persoonlijk ontwikkeltraject bij Visio Het Loo Erf en een zoektocht naar nieuwe balans. Juist in die periode vond ze houvast in iets wat ze lange tijd had weggestopt: creativiteit.

Ontdekken wat nog wel kan

Haar creatieve traject begon tijdens de observatieweek bij Visio Het Loo Erf. Na haar operatie verwees haar oogarts haar door. “De observatieweek was heel heftig,” geeft Linda toe. “Van 8.30 uur tot 's avonds 5.00 uur had je allemaal gesprekken.” Ondanks dat deze week zo heftig was, wilde Linda haar traject graag doorzetten.

“Het was een fijn traject. Je wordt echt gehoord en gezien. Ik heb daar van alles geleerd: omgaan met de telefoon, ergotherapie en creativiteit. Ze bieden je ontzettend veel aan. Maar het fijne vond ik dat je echt zelf mocht bepalen wat je daar mee doet."

Linda vond het ook erg fijn om lotgenoten te ontmoeten, waar ze nu nog steeds contact mee heeft.

“Tijdens het traject werd mijn creativiteit ook heel erg gemotiveerd,” vertelt Linda. “Binnen de kortste keren had ik een macramé sleutelhanger af. Van mijn opa had ik geleerd om wilgentenen te vlechten. Dat kwam gelijk weer naar boven.” Ze wilde ook werken met iets nieuws: vilten. “Dat zag ik ook tijdens de observatieweek, en dat vond ik heel mooi aanvoelen.” Tijdens het maken deelde Linda haar verhaal met lotgenoten.

Een leven in beeld

Tijdens beeldende therapie begon ze met een bijzonder werkstuk van vilt. Hierin verwerkt ze haar leven.

“Het is mijn levenspad,” vertelt ze. “Ik beeld de brede en smalle wegen van mijn leven uit.”

Het doek begint breed, bij haar kindertijd, en wordt steeds smaller. Elk deel staat voor een periode in haar leven. Het is geen strak geheel. De lijnen lopen niet recht, maar dat is bewust. “Het leven is ook niet recht,” legt Linda uit. “Het zit vol hobbels en bochten. Met borduren probeer ik specifieke fases te omcirkelen. Zo sluit ik ze op mijn eigen manier af.”

Verwerken door te maken

Het creatieve proces was meer dan alleen een activiteit. Het was een manier om ervaringen te verwerken. Na gesprekken met de psycholoog bij Het Loo Erf besloot ze om haar verhaal tastbaar te maken met textiel, draad en andere materialen.

Ze werkte bijvoorbeeld ook met speksteen. Zo maakte ze daar een zeilboot van – een verwijzing naar haar verleden, waarin ze fanatiek zeilde. Iets wat ze nu, door haar zicht, niet meer doet.

“Het was heel fijn dat je terwijl je bezig bent je verhaal kwijt kan. Dat werkt wel helend."

Trots en voldoening

Na haar traject bij Visio gaat Linda thuis lekker verder met haar creativiteit. “Met een loep met verlichting borduur ik. Mijn schoondochter legt vast een paar naalden klaar met de juiste kleuren. Zo kan ik weer verder en ben ik niet afhankelijk van anderen tijdens het borduren.”

Creativiteit doorgeven

Creativiteit speelt ook een rol in haar contact met haar kleinkinderen. Ze laat hen zien dat maken leuk is, dat je kunt proberen, ontdekken en oefenen.

“Creatief zijn is goed voor je brein. Je kan dingen makkelijkere loslaten als je ergens mee bezig bent.”

Deze overtuiging komt voort uit haar eigen jeugd, waarin ze veel met haar handen werkte en leerde door te doen. Die ervaring geeft ze nu door aan de volgende generatie.

Gewoon proberen

Voor mensen die twijfelen om (weer) creatief bezig te gaan, heeft ze een duidelijke boodschap:

“Denk terug aan wat je vroeger leuk vond. Begin daar. Wat je al wist komt op een gegeven moment weer naar boven. En probeer het gewoon. Als het niet lukt, probeer je iets anders.”

Het hoeft niet groot of perfect te zijn, benadrukt ze.

“Een klein werkstuk kan al een glimlach geven. En dat is zoveel waard.”

Ten slotte

Ondanks alles wat ze heeft meegemaakt blijf Linda positief in het leven staan. Ook nu ze bijna blind is, blijft ze vrijwilligerswerk doen. Op basisscholen leert ze kinderen over visuele beperkingen en wat de witte stok betekent.