Wilt u de
ingesproken versie van de blog beluisteren, klik dan op deze link.
Vorige week keerde ik gebroken terug van mijn wintersportvakantie. Hoewel ik niet daadwerkelijk een bot gebroken had (voornemen 5: check), stond wel mijn hele gestel op instorten. Mijn ski-avontuur is het spannendste en waanzinnigste geweest wat me in jaren is overkomen - het gaf me een mentale boost van heb ik jou daar – maar fysiek kost het natuurlijk bakken energie... Over hoe fantastisch het allemaal verder was daar wijd ik andere blogs aan. Deze blog wil ik helemaal laten aansluiten op het thema van de landelijke slechtziendendag Ziende(r)ogen die zaterdag 21 januari in Deventer voor de tweede maal werd gehouden. En dat thema was: ‘Fit’.
Afgelopen week heb ik gebombardeerd tot herstelweek. Niet alleen het skiën is doodvermoeiend, de spanning slurpte energie en mijn slechtziendheid vrat de resterende reserves. Slapen, hangen, rusten, relaxen... uren achter elkaar en het is nog steeds niet genoeg. Maar de slechtziendendag was in aantocht, dus vooruit met de geit: oplappen, oppeppen en aantreden.
Tijdens de dag had ik diverse taken. Als jurylid van de columnwedstrijd was ik gevraagd de winnaars aan te kondigen, omhuld in een mooi praatje. Ook moest ik wat toelichting geven op de nieuwe app Zien van Bartimeus en ‘s middags gaf ik twee rondes van mijn workshop “Power to you”. En die power was na een helse treinreis ’s ochtends vroeg al ver te zoeken... dat beloofde wat te worden!
Tijdens het ochtendprogramma kwamen diverse sprekers aan het woord, maar nog voordat ik naar mijn collega’s kon luisteren, werd ik weggekaapt door een journalist voor een interview voor de krant. Halverwege het ochtendprogramma glipte ik naar binnen en plofte ik naast Steven Scheffer, directeur van Visio Het Loo Erf. Even daarvoor werd hij onderworpen aan kritische en emotionele vragen uit de zaal, hij had er dus ook al een intensieve ochtend op zitten.
Even voordat ik mijn entree moest maken, dwaalde mijn gedachten af en bedacht ik een leuke binnenkomer om mijn speech mee te beginnen. Inspiratie genoeg, want de wintersport lag nog vers in het geheugen. Maar opeens werd mijn aandacht getriggerd doordat de spreker mijn naam en mijn boek aanhaalde. Glimlachend ging ik rechtop zitten, maar... de kritiek was niet mals. Het Loo Erf zou een gedateerd instituut zijn, wat je daar leerde zou niet aansluiten op wat de maatschappij vraagt van blinden en slechtzienden. “Je kon zien dat Annemieks vaardigheden achteruitgingen”
Wtf? hoe kan iemand mijn verhaal en mijn boek dit op deze manier interpreteren? Overdonderd en trillend kreeg ik als volgende spreker de microfoon van Hans van Breukelen in mijn hand gedrukt. Maar nog voordat ik de winnares bekend maakte, kon ik het niet laten om terug te komen op mijn voorganger. Die omschakeling trok krachtstroom, maar vriendelijk doch direct legde ik uit hoe ik mijn revalidatie ervaren had. Het is en blijft de beste keus die ik ooit in mijn leven gemaakt heb, tot op de dag van vandaag ben ik daardoor een gelukkiger en beter mens. Gesteund door applaus en gefluit, keerde ik terug naar de winnares van de columnwedstrijd. Marleen Rozema schreef “Zo GPS, zo hond” en werd met een fantastische prijs in het zonnetje gezet. Nogmaals gefeliciteerd (lees haar column op www.nvbs.nl).
Dat pauzes zijn ingelast om te relaxen, gold helaas niet voor mij. Elke vrije minuut werd ik aangesproken door enthousiaste lezers en ik werd meerdere malen bedankt voor wat ik met mijn verhaal voor hen betekend had. Mooiere complimenten kun je niet krijgen, maar inmiddels veranderden mijn wallen van zachte lijntjes naar blauwgrijze zakjes onder mijn ogen.
Gewapend met smoothies en energy-repen pompte ik me op voor mijn workshop “Power to you”. Ik vertelde de deelnemers hoe ze via hun eigen houding de indrukken van andere mensen kunnen beïnvloeden. Enthousiast gingen ze met elkaar aan de slag! Hoewel mijn power inmiddels heel ver te zoeken was, barstten mijn deelnemers er wel van.
Na de workshops strompelde ik op mijn tandvlees naar de bar. Maar ook die twee witte wijntjes die ik er achter elkaar ingooide konden me niet meer oplappen. Gesteund door mijn oud-collegarevalidanten en een barstende hoofdpijn hieven we het glas op een geslaagde dag. “Moe maar voldaan” heeft zelden zo’n intensieve betekenis voor me gehad.
Ziende(r)ogen 2012 was een succes, maar ik geloof dat ik zelf toch echt beter had moeten opletten... Mijn balans? Mijn energie? Grenzen aangeven? Het was bij mij wel heel ver te zoeken! Het spanningsveld tussen slecht zien en mijn matige belastbaarheid werd weer eens pijnlijk blootgelegd... hoe symbolisch!
Vraag:
Hoe hebben jullie de slechtziendendag Ziende(r)ogen beleefd?
Blog in gesproken vorm volgt zo snel mogelijk.